...Έκανα λοιπόν raiding, pvp, lvl 5 chars, grinding-farming, socializing, και πολλά σε αυτό το game.. Με έπιανα πολλές φορες να τριγυρνάω στη dalaran και να μην έχω τίποτα να κάνω παρα να περιμένω το raid..
Aλλα ας τα πάρουμε από την αρχή.
Ξεκίνησα το
wow γιατί έβλεπα τον θείο μου να παίζει. Ποτε δε μου άρεσε η ιδέα του online γιατί τώρα να πληρώνεις για να παίζεις δεν έλεγε.. Τελικά κατάλαβα την αξια και είδα ότι ήταν ωραίο να παίζεις έστω και με κόστος. Έκανα λοιπόν ένα char για να παίζω με τον θείο μου. Σιγά σιγά γνώρισα και αλλα άτομα και είδα ότι είναι ένα game online για να γνωρίζεις και αλλα άτομα και να κοινωνικοποιείσαι. Μπήκα λοιπόν σε ένα guild με έλληνες μέχρι που ο guild master έκανε ninja τα members για guild bank (μιας και τότε δεν υπήρχε η official guild bank του
wow) και άλλαξε server.. αποφάσισα λοιπόν να φτιάξω ένα guild για την παρέα και μάζεψα όλους τους έλληνες. Μετά από πολύ καιρό έμαθα τι είναι τα raids και τι είναι τα guilds, και από κάποια προβλήματα που υπήρξαν χάλασε το guild και αποφάσισα να πάω σε ένα raiding να δω πως είναι τα πράγματα.
Είχα ακούσει κάποιον ότι στο max lvl είναι που αρχίζει το game. Αφού κατάφερα να κάνω lvl τον priest μου σαν holy (τόσα ήξερα..) έφτιαξα ότι items μπορούσα και μπήκα στο τριπάκι των raids. Αποφάσισα ότι αυτό είναι το game, high end raids και lore. Μου άρεσε και ασχολήθηκα μέχρι που βρήκα ένα μεγάλο guild με έλληνες - κυπριους και μπήκα. Ήταν ωραίο guild πέρα από το πρόβλημα ότι όλοι είχαν παράπονο για τα raid spots,loots,etc γιατί οι officers+ έπαιρναν ότι ήθελαν... μετά από καιρό το guild διαλύθηκε.
Όσοι ακόμα ήμασταν γνωστοί συναντηθήκαμε για καφέ, και μετά από λίγο γίναμε φίλοι. Αφού πέρασαν 6 μήνες μαζευτήκαμε πάλι τα άτομα που ακόμα μιλούσαμε και σκεφτήκαμε να ξανά φτιάξουμε ένα guild χωρίς τα προβλήματα του προηγουμενου και συμφωνήσαμε όλοι σε ένα guild για την παρέα να περνάνε όλοι καλά και να κάνουμε raids. Τυπικά ήμασταν 4-5 guild bosses που κανονίζαμε τα πάντα με ισορροπία.
η έτσι λέγαμε..
Το μονο που άλλαξε τελικά σε σχέση με το άλλο guild ήταν οι θέσεις.. οι κανόνες έμειναν ίδιοι, κάναμε τους φίλους μας officers, περνάμε εμείς τα loot, δε συζητούσαμε κανένα πρόβλημα του guild, και όλοι είχαν παράπονο. Κανένας δε μιλούσε ποτε γιατί φοβόταν τη θέση του, και γιατί πίστευαν ότι δε θα ακουστεί η άποψη τους.
Αφού έγιναν πολλά ευτράπελα άρχισα να καταλαβαίνω ότι δε πάει σωστά το πράγμα και τους είπα ότι κάτι πρέπει να κάνουμε.. και η απάντηση ήταν "τα raids μας μια χαρά τα κάνουμε, το progress μας όσο πάει καλυτερεύει και κανένας δε μας έχει κάνει παράπονο".. Για εμενα όμως που το online game είναι και κοινωνικότητα είχα μιλήσει με το 90% του guild και ήξερα τα προβλήματα τους.. Έπρεπε σαν ένα από τα κεφαλια του guild να πάρω θέση.
Προσπάθησα να εξηγήσω τα λάθη τους, τους είπα λύσεις για να βγάλουμε μια άκρη και ακόμα κρυβόντουσταν πίσω από το δάχτυλο τους τη μια με τη δικαιολογία "είναι για την παρέα το guild" και την άλλη "κάνουμε raids". Αποφάσισα και εγώ λοιπόν να φύγω γιατί ντρεπόμουν που σαν μεγάλο μέλος εκεί, δεν είχα τη δύναμη να προσφέρω τόσα και να αλλάξω κάτι.
Έκανα λοιπόν leave guild και από τα 25+ άτομα που ήταν online... κανένας δε μου έκανε whisper.
Οι φίλοι μου δεν ενδιαφέρθηκαν και ήθελαν να μου πουν ότι έχω άδικο (οι οπίοι ήταν "εντελώς συμπτωματικά" officers+).
Tα members συμφωνούσαν ότι έχω δίκιο, αλλα δεν είχαν το θάρρος να σηκώσουν κεφάλι να πουν τη γνώμη τους, και ούτε ένας δεν ακολούθησε η παραδέχτηκε το λάθος του.
Κοίταξα λοιπόν πίσω μου και τι είδα:
Οι φίλοι μου στο
wow αφού τους έδειξα τα λάθη τους τώρα πια με είχαν για εχθρό.
Όσοι συμφωνούσαν μαζί μου φοβοντουσταν να μιλήσουν.
Έχασα πόσες ώρες, όπου σε αυτές θα μπορούσα να κάνω κάτι ποιο ευχάριστο, για να ικανοποιήσω κάποια άτομα που τώρα πια δε μου μιλάνε.
Χάθηκα με τους RL friends μου (όχι τελείως φυσικά) για να ετοιμάσω ένα guild που όλοι θα είναι χαρούμενοι, και τελικά δεν ήταν πραγματικά ποτε.
Αλλα τελικά τι άλλο έμεινε στο game για εμενα?..
...Έκανα λοιπόν raiding, pvp, lvl 5 chars, grinding-farming, socializing, και πολλά σε αυτό το game.. Με έπιανα πολλές φορες να τριγυρνάω στη dalaran και να μην έχω τίποτα να κάνω παρα να περιμένω το raid..
Έφτιαξα guilds με φίλους που τελικά έγιναν εχθροί.. Και πήρα λοιπόν την απόφαση να κάνω /quit
wow.
Ήταν ένα πολύ ωραίο game, στο οποιο πάντα ήθελα να περνάω καλά και έχασα τον σκοπό μου.. Να κάνω παρέα με τον θείο μου, να κάνω νέους φίλους (Ένας μου έμεινε που αυτός μένει κύπρο και είναι άψογος άνθρωπος), και να παίζω για να περνάει η ώρα... κανένα δεν έμεινε.
Για αυτό λοιπόν δεν ξέρω αν ήταν ωραίο τέλος αυτό για το
wow από τη μεριά μου, αλλα σίγουρα έμαθα πολλά για τους ανθρώπους, για την φιλια, για την ανθρωπιά, για την ειλικρίνεια, και για το gaming.
Παρακαλώ πείτε τη γνώμη σας η το δικό σας συμβάν σε αυτό το post. εγώ απλά προφανώς είπα να κάνω το δικό μου τέλος του
wow ποιο δραματικό. Αλλα πέρασε η ώρα σας
Οποιος θέλει την παρέα μου μπορείτε να μου στείλετε personal message, μπορεί έτσι να μου μείνει κάτι μετά το
wow εκτος από μονο ένας φίλος.